‘Mijn plek’

Tijdens de startzondag werd gestart met het jaarthema is ‘dit is mijn lichaam’. In de vieringen in het Brandpunt en de Herberg stonden grote getekende lichamen. Naar aanleiding van verschillende lichaamsdelen dachten we na en spraken we met elkaar over vragen als ‘Wat is jouw plek in de gemeenschap die we samen vormen? 

‘Mijn Plek’ van Joa Bosch-Mulder
Ik heb gekozen om een sticker te plakken op de voet, wat voor mij symbool staat voor “gaan”. We waren toevallig weer een keer in een Brandpunt dienst…..Zoals de meeste Brandpunters zullen weten zijn Henk & ik weer terug gegaan naar de plek waar wij in de 90-er jaren woonden en werkten, in Ghana. Destijds woonden we daar omdat we werkten voor de Presbyterian Church of Ghana en waren we uitgezonden door de Raad voor de Zending, wat nu Kerk in Actie heet. We hebben daar toen ruim 6 jaar gewoond en hebben dat als een hele bijzondere periode in ons leven ervaren. In 2017 hebben we besloten om weer naar Ghana te “gaan”, maar deze keer zonder onze kinderen (inmiddels jong volwassenen) en zonder een uitzendende instantie. We hebben ervoor gekozen om in een onbekende toekomst te “stappen” en ons weer in te zetten voor het onderwijs in Ghana. We ervaren het als een uitdaging, omdat we niet altijd zeker zijn of we het financieel redden maar we hebben allebei een enorme drive om samen met de Ghanezen te werken aan een beter onderwijs. We vinden het niet altijd makkelijk als we ver weg zitten van familie en vrienden, maar we hebben deze “stap”, dit “gaan”, in vertrouwen en geloof gezet. Wat is het dan fijn als we in Amersfoort zijn (4x per jaar een aantal weken) om de verbondenheid te voelen en ons gedragen te weten door de support van het Brandpunt. We hebben nog steed het gevoel deel uit te maken van het Brandpunt, hoewel de voet niet altijd het meest geliefde onderdeel is van het lichaam. Maar je hebt de voeten wel nodig om ergens te komen…Vanuit Ghana de hartelijke groeten, Joa Bosch-Mulder. Wil jij / wilt u meer weten, kijk dan op www.okwandaho.com

‘Mijn Plek’ van Dick van der Niet
Op onze startzondag plakte ik een gele sticker op het oor van de getekende mens. Vanachter de vleugel bedacht ik dat ik zonder goed te kunnen horen niet piano zou kunnen spelen. Daarna zou ik mijn ogen belangrijk vinden om muziek te kunnen lezen, dan handen om te kunnen spelen op de toetsen en voeten voor op de pedalen. Zo zou ik verder kunnen gaan en uiteindelijk tot de conclusie komen dat ik met heel mijn lichaam en geest piano speel. We hebben het dan over ‘met hart en ziel’ iets doen en zo is dat is ook werkelijk. Dit is mijn lichaam.

Graag noem ik nog expliciet onze zintuigen. Ik ervaar ze als onze voelsprieten die aangeven welke actie we wel of niet gaan ondernemen en waar we op reageren: ogen, oren, neus, mond en smaak, huid, tastzin. Ze spelen een ongelooflijk belangrijke rol in ons leven.

Mijn Plek’ van Ingrid Verhoeven – van Ackooij
Ik heb mijn stickers geplakt bij het hoofd en de handen: Het Hoofd: Omdat ik graag meedenk en vragen stel over jeugdzaken binnen het Brandpunt: dit doe ik binnen de KinderWoordDienst en de Jeugdraad. Wat mij intrigeert, is de vraag wat we door willen geven aan onze kinderen binnen het BP. De maatschappij verandert voortdurend en waar ik op school nog iedere maandag een “versje/ psalm” uit mijn hoofd moest kennen en we het vak Bijbelse Geschiedenis hadden, krijgen onze kinderen veel minder bagage op dit vlak mee. Zowel op school als thuis is minder aandacht voor de Bijbelverhalen. Maar is dat erg? Wat willen we zeker mee geven? Welke levenshouding? Welke normen en waarden? En hoe verhouden die zich t.o.v. de Bijbel? Om over Bijbelverhalen na te denken in het hier en nu, moet je toch wel een zekere basiskennis hebben. Binnen het BP is de traditionele catechese gestopt. Hoe nu verder? En: waar staan de kinderen en jongeren binnen de geloofsgemeenschap? Bij de doop beloven wij als gemeenschap ondersteuning bij hun geloofsopvoeding. Hoe doen we dat? En wíe doen dat? Want het team van KWD leiding – en ook de BHC-leiding, is kwetsbaar klein!
De Handen:
Omdat ik graag vorm geef aan gedachten, actief aan de slag ga, daadwerkelijk met de kinderen en jongeren werk. Waarbij ik stiekem ook de oproep doe: vele handen maken licht werk! Oftewel: wie komt ons KWD-team versterken? Na de vieringen heb ik van meerdere oudere gemeenteleden gehoord dat zij denken dat de jeugd niet op ouderen zit te wachten. Dat betwijfel ik! Juist ook mensen met meer levenservaring zijn van grote waarde in het jeugdwerk.

‘Mijn plek’ van Majanne wolters:
Ik heb mijn sticker geplakt aan de onderkant van de longen, vlak bij de maag. De longen staan voor mij voor diep en rustig ademhalen, voor inspiratie en spiritualiteit. Als welkomheter wil ik daar aan bij dragen, zorgen voor een prettige sfeer waarbij iedereen zich thuis voelt. De maag staat voor voedsel opnemen voor het lichaam: door iets wat gebeurt, wat ik waarneem, denk of voel, krijg ik ideeën, zoals het idee voor deze serie. Ik vind het fijn om initiatieven te nemen met als doel om elkaar te ontmoeten en beter te leren kennen.