Over vogelpoep en ander geluk

Bongiorno,

Vanuit Castel d’Aiano in de Apennijnen weer een stukje reisverslag van mijn bijzondere tocht.
Afgelopen weekend nam de Italiaanse Enzo, die ik 6 jaar geleden ontmoette onderweg naar Santiago en die ik natuurlijk moest opzoeken nu in Italië, mij een dagje mee naar Venetië. Even niet fietsen, maar lekker toerist zijn in een prachtige stad! Het was echt heerlijk genieten, maar ook vermoeiend zo’n dag slenteren in alle drukte & warmte.
Ik voelde aan alles dat ik rust nodig had: rust voor m’n vermoeide lijf en rust om met mezelf mijn eigen afwegingen te maken over het vervolg van mijn tocht. En dus reisde ik zondag al terug naar Mantova, om op mezelf te kunnen zijn.
Nou kun je beter een dag fietsen dan met de trein & fiets reizen in Italië, als het gaat over tot rust komen. Maar goed, dat is weer een ander verhaal.
Maandag dacht ik een klein stukje te gaan fietsen, gewoon de benen ff laten draaien na 4 dagen niet trappen, maar echt niet ver. En het is vlak fietsen langs de rivier de Mincio, gewoon lekker dus. Maar in plaats van zuidwaarts richting Modena te rijden, fiets ik 30 km terug naar het noorden. Ja, zo kom je natuurlijk nooit in Rome he Mary! Er zit niks anders op dan om te keren, die 30 km terug. En ik ben verbaasd over hoe gemakkelijk ik dat doe: geen gemor, maar gewoon genieten van fietsen langs de rivier.
Dat kleine stukje fietsen wordt alleen wel iets meer dus, want ik wil niet weer in Mantova overnachten. Dus fiets ik nog iets verder door naar het platteland. Maar dan word ik na 76 warme kilometers toch beloond met een geweldige B&B op een boerderij met zwembad! En de kamer heeft airco, zo luxe heb ik het nog niet eerder gehad hoor! Ik was na 16 km zeker nog niet gestopt als ik meteen goed gereden was en dan had ik deze heerlijk plek wel gemist. Een typisch gevalletje van ‘geluk bij een ongeluk’ dus!
Dinsdagmorgen krijg ik van de boerin, gastvrouw allerlei verschillende stukjes Italiaanse eigen gebakken taart mee. Want ik moet goed eten vindt ze, het wordt warm en op de Po-vlakte kom je bijna niks tegen aan faciliteiten. Ik zal er later die dag heeeel dankbaar voor zijn! Heet water voor in de thermosfles en een stempel voor in m’n pelgrimspaspoort heeft ze ook nog voor me. En ze kust me gedag!
Het wordt een bloedhete dag, bijna geen schaduw van bomen, geen dorpjes, wel vlak fietsen maar saai en nauwelijks leven. Dat speelt zich vanwege de verzengende hitte veelal binnenshuis af, achter de luiken. Ik fiets in een oven en m’n hart heeft het echt loodzwaar! Ik maak zelfs geen foto’s, het is gewoon te heet om stil te staan.
Na ruim 80 snikhete kilometers vind ik in de stad Modena een kamer in een hostel. Ik gun mezelf de luxe van een eigen kamer met douche, i.p.v. op een zaal. Ik MOET gewoon slapen, ik ben kapot.
Maar ik ben blij met m’n lichtgewicht campingstoeltje die ik zo neerzet en waardoor ik echt even goed zit, als ik pauze houd. Ik ben blij met m’n thermosfles waardoor ik ook op de afgelegen Po-vlakte een kop thee kan drinken. Blij met de boer die me even groet vanaf zijn tractor of het duimpje omhoog van een langs snellende racefietser.
Op dat campingstoeltje dommel ik zelfs even weg, in de schaduw, pal voor de poort van een grote villa. Ik word wakker als zoonlief met z’n vriend in een ‘smart cabrio’ aan komt rijden en de poort op afstand opent. Tijd om maar weer verder te gaan dus. En terwijl ik m’n spullen in pak, komt er wat uit de lucht vallen. M’n fiets, m’n stuurtas, m’n shirt en schoenen alles onder de ‘groene pesto’. Maar brengt vogelpoep geen geluk?
Eind van de middag ontmoet ik in Modena een Ned stel, ook onderweg naar Rome vanuit Eindhoven en het zijn ook nog Santos rijders. Wat heerlijk, even delen in je eigen taal, over hoe zwaar het is, de herkenning van het ‘onderweg zijn’ en over hoe blij we zijn met onze Santos bikes. Dit had ik even nodig en komt precies op het goede moment!
Vanmorgen rijd ik al om 6 uur weg, om de hitte een beetje voor te zijn. Rond 7en stopt er een Italiaanse racefietser, roept ‘brava’ (valt nog net niet op z’n knieën) maar geeft me twee zoenen op m’n wang. Hij kan het niet geloven: alleen onderweg naar Rome met die bepakte fiets. Haha. Nou ja, dan kan je dag toch niet meer stuk?!
Vandaag de Apenijnen, wat zag ik er tegenop, dat klimwerk met mijn hart. Maar het gaat geleidelijk tot 7% en soms kan ik in een afdaling weer even bijkomen. Het is minder warm, want we komen steeds hoger natuurlijk. Ik begon vanmorgen op 100 m hoogte en eindigde vanmiddag op 800 m. Maar het gaat echt lekker vandaag, ik kan genieten van de uitzichten en stap weer af om foto’s te maken. Wat ben ik blij met de extra hartslagen van de pacemaker en wat ben ik trots: we doen het toch maar samen!! Mijn plan was 55 km vandaag, maar omdat het zo lekker gaat, maak ik er toch weer 70 km van. Hebberig type
Nog maar 150 km en dan hoop ik in San Gimignano, Toscane, aan te komen! Dan zitten er ruim 2100 kilometers op, onvoorstelbaar gewoon. Ik heb mezelf beloofd zolang door te fietsen als dat mijn lijf het trekt en ik het nog leuk vindt. Want dat ik over doorzettingsvermogen beschik, hoef ik mezelf niet meer te bewijzen gelukkig.

En als dat Siena is i.p.v. Rome dan is dat ook helemaal goed! We gaan het zien, maar gewoon leven bij de dag. Want elke dag geeft al zo enorm veel indrukken & impressies, ervaringen, ontmoetingen en inzichten. Fietstassen vol heb ik al verzameld!
Vanuit Castel d’Aiano een heel hartelijke groet! Ciao, ciao Mary