Reisverslag Mary

Sinds 11 mei is Mary Hogenkamp op reis. Niet zomaar een reis, een fietstocht naar Rome. Voor Mary een hele speciale reis, zoals zij al eerder zelf berichtte. Via de website doet Mary verslag van haar reis vol ontmoetingen, verwondering, gedachten en soms vast ook tegenvallers.


Zaterdag 1 juni 
Een warme groet vanuit zonnig Basel, waar ik gister na ruim 1050 fietskilometers ben aangekomen. Ik kan het zelf nog nauwelijks bevatten dat ik al in Zwitserland ben, na Nederland, België, Duitsland, Luxemburg en Frankrijk al doorkruist te hebben. Unglaublich!!

Het is echt een heel andere pelgrimstocht of reis (maar zeker geen fietsvakantie) dan de route naar Santiago de Compostela. Natuurlijk is iedere reis uniek met zijn eigen landschappen en bijzondere ontmoetingen. Maar ik voel fysiek ook wel dat we 6 jaar verder zijn hoor, ben natuurlijk nu geen 40 meer he! En ik draag inmiddels intern ook wat meer gewicht mee, met de implantaten in rug & borst. Dat moet ook alle heuvels mee naar boven natuurlijk 😉 Afijn, ik vind het fysiek pittig!

Maar deze tocht gaat eigenlijk helemaal niet over spierkracht of conditie, merk ik. Het is niet belangrijk hoeveel kilometer ik per dag afleg of hoeveel procent stijgingspercentage ik al wel bedwongen heb tijdens de vele pittige klims omhoog. Laat staan hoe gespierd m’n benen er al wel uit zien. Want die kan ik met goed fatsoen niet onder een rokje dragen hoor dit weekend in Basel, dacht ik net lekker te kunnen flaneren, haha 😀 Ze zien er niet uit door de vele blauwe plekken die ik opgelopen heb!

Nee, deze tocht wordt er wat anders van me gevraagd. Het gaat veel meer over mentale of innerlijke kracht, uithoudingsvermogen en veerkracht!

Het in je eentje redden, het uithouden met jezelf de hele dag alleen en het ook nog goed hebben met jezelf. Want je komt geen andere pelgrims tegen waarmee je een stuk kunt op fietsen en er zijn geen pelgrimsherbergen waar je ‘s avonds samen gezellig kunt eten en je ervaringen kunt delen. Een slaapplaats vinden is elke dag echt een groot avontuur! Als je tenminste geen hotels wilt boeken; dat kan ik me financieel niet veroorloven, maar ik wil ook niet verplicht een afstand moeten afleggen op een dag, maar juist voelen tot hoever m’n lijf het nog leuk vindt. Even niet moeten, maar mogen!
De kop moet je er wel goed bij houden de hele dag: met navigeren, kuilen & hobbels ontwijken, boodschappen doen zodra het kan in een dorpje, op tijd rust pakken en eten & drinken, medicatie nemen en zonnebrand smeren. Kortom mezelf ook goed verzorgen! 

En dan ontdek ik op zo’n reis als deze, dat ik dat eigenlijk allemaal heel goed doe. Ik kan mezelf daarin vertrouwen, ik durf los te laten maar ik durf ook te vragen. Bij meneer pastoor bijv naar een slaapplaats in de pastorie of op een camping of boerderij naar een onderkomen voor de nacht.

Daar geniet ik het meeste van: na een vermoeiende dag buiten op de fiets dan verrast te worden met zo’n bijzondere ontmoeting en de gastvrijheid! 

Soms moet je ver (weg) gaan om te ontdekken wat je diep van binnen al wel weet, al in je draagt…. Ik kan heel veel aan, ben al zover gekomen! Ook als er dit najaar misschien weer twee operaties zullen volgen. 

Wat een levenslessen hè? En dat na pas twee weken onderweg zijn! Ik gun mezelf even wat rust & luxe in Basel en wil dan traject 2 naar Italië (richting Florence) wel beginnen, denk ik nu.

En of ik nog verder ga, door naar Rome? Ik laat het los, we zien het wel, ik probeer echt te leven met de dag. Niks moet, alles mag: wat een vrijheid!!

Een verhaal over mijn ‘heilige start’ en enkele heel bijzondere overnachtingsplaatsen, stuur ik jullie later. Een fijne en feestelijke Pinksteren alvast toegewenst volgend weekend.

Ik ga met God en heb al zoveel ervaren dat hij met me is! 

Avontuurlijke groet, Mary

Een ‘heilige start’

maakte ik met mijn pelgrimage in Nederland als het overnachtingsadressen betreft. ‘k Sliep in het Kapucijnenklooster in Velp, bij de Ursulinen zusters in Venray en in de catacomben van de St. Christoffel kathedraal in Roermond. Christoffel, de beschermheilige van reizigers.

De sleutel van deze refugio moest ik ophalen bij het Theaterhotel de Oranjerie aan het Kloosterwandplein. Zie je me daar aankomen bij de receptie in m’n fietskloffie, tussen de andere chique hotelgasten? De weg naar de refugio vond ik uiteindelijk, de trappen af onder de kathedraal. In het halfdonker trok ik, achter een kastdeur, een opklapbed naar beneden. Er was een douche & een toilet en ook nog een kleine kitchenette. Heel basic allemaal maar wel onder de sacristie van de mooie kathedraal. Met de orgelklanken boven me viel ik in slaap..hoe bijzonder!!

Dan ben ik een week onderweg, 23 mei. Ik vertrek met mooi zonnig weer vanuit Schönberg. Die dag steek ik eindeloos de grenzen over van België, Duitsland en Luxemburg. Maar bij Dasburg laat ik Duitsland dan definitief achter me. Ik wil na 70 km in Vianden (Luxemburg) wel heel graag overnachten. Vianden heeft trouwens een Nederlandse geschiedenis, het graafschap van de Oranje Nassaus.

Eind van de middag kom ik moe aan bij de jeugdherberg van Vianden. Maar dan blijkt deze al helemaal volgeboekt te zijn. Ja, dat risico loop je als je niet wilt reserveren he! Maar wat nu, ik kan echt niet meer verder, gewoon uitgeput na zoveel klimwerk. Ik zit een poosje in de kerk, maar zie verder geen parochiaan, kerkgids of schoonmaakster. Dan ontdek ik buiten, aan de geel-wit wapperende vlag, de pastorie. Kan jou het schelen, gewoon proberen Mary: ‘klopt en de deur zal voor je open gaan’.

En ja hoor, ik tref het, meneer pastoor is thuis. Ik vraag hem of hij een slaapplaats heeft voor een pelgrim onderweg naar Rome. Hij verwijst me naar de jeugdherberg, maar daar is geen plaats voor mij. Ik zie en hoor hem twijfelen, wikken en wegen….. Misschien denkt hij aan wat de mensen in Vianden wel zullen zeggen, als ze hem met een sportieve jongedame naar binnen zien gaan? Maar als goed christen met zo’n grote pastorie, kun je iemand toch ook niet buiten laten staan wel…. Nou vooruit, hij heeft wel een bed voor me boven. En hij wijst me dan ook meteen de badkamer, ik mag zelfs in bad als ik wil. Nou ja zeg!

Even later scheur ik met hem in de auto door de heuvels (waar ik moeizaam met de fiets omhoog klom eerder die dag) naar een dorp verderop, waar hij de eucharistieviering doet in een prachtig klein kerkje. Dit is durven loslaten, vragen en ook ontvangen hoor. Geweldig hoe er voor me wordt gezorgd!!

Ik slaap op een kamer tussen de alben en kazuifels. Krijg een prachtige stempel in mijn pelgrimspaspoort van hem en we ontbijten de volgende morgen ook nog samen in de keuken, nadat hij vers brood voor me heeft gehaald bij de buren: de backerei & conditorei. Dit bedenk je gewoon niet, maar wat een bijzondere, gezegende tocht is het nu al. Wat een avontuur!!

Op zondag 26 mei val ik halverwege de mis binnen, in de mooie kathedraal van Metz. Ik geniet van de prachtige zang en vier de eucharistie mee. Na afloop schiet ik naar voren om de priester te vragen naar een stempel voor in mijn credential. “Natuurlijk, kom maar mee naar de sacristie hoor”. En tussen de bekers en ouwels krijg ik een mooie stempel van de kathedraal en een stevige handdruk: “bon voyage, bon camino”. Ik ben diep ontroerd!

Ik geniet nog even na en kijk wat rond in de mooie stad Metz. ‘k Besluit dan toch nog even verder te fietsen en meer buiten de stad een overnachtingsplek te zoeken. In het routeboekje van Benjaminse wordt een B&B in Pange genoemd. Maar in Pange moet ik nog weer door naar een boerengehucht, net buiten het dorp. Daar aangekomen blijkt dat deze B&B al 6/7 jaar gesloten is. Het is een warme dag en ik ben zooo moe, dan maar een keer in de openlucht slapen hoor….het is niet anders.

Drie dames die een plantenbak aan het opfleuren zijn samen, vinden dat geen goed idee. “Ik loop wel even naar de boerderij, die hebben vast nog wel een plekje in de schuur”, zegt een van hen. En ja hoor, het is goed, ik mag komen. In een van de schuren staat een caravan en daar kan ik slapen. Wat een riant onderkomen! Van de vriendelijke vrouw die dit voor me arrangeert, krijg ik nog wat boterhammen toegestopt en zelf heb ik nog wel water. Ik red me wel tot morgenochtend, als ik maar kan rusten.

Maar dan tref ik een heel hartelijke boerenfamilie aan buiten op het erf. Het blijkt Moederdag te zijn in Frankrijk en alle drie de dochters met aanhang zijn thuis, ook opa en oma zijn aanwezig. Er wordt gelachen, gepraat en een spelletje gespeeld met elkaar, in de schaduw onder de parasols bij de boerderij. 

Wat een prachtige verrassingen op mijn pad! 

En daar is ook plaats voor een pelgrim en op water en brood laten ze mij echt niet zitten. Ze hebben hier een biologisch agrarisch bedrijf. Ik mag aanschuiven en geniet van een bbq met allerlei eigen gemaakte salades, appelsap van eigen hoeve, ik moet de verschillende geiten- en schapen kaasjes natuurlijk proeven en als dessert ook nog de vers gebakken rabarbertaart. Onvoorstelbaar, dit mag ik allemaal zomaar ontvangen, zoveel  gastvrijheid en goeds!!

De volgende morgen trek ik weer verder, meer dan uitgerust en opgeladen, nadat ook al mijn apparaten in de boeren keuken weer van stroom zijn voorzien. Wat een prachtige verrassingen op mijn pad!

Het is soms best heel zwaar: fysiek het klimmen de heuvels op, de brandende zon, maar vooral ook mentaal. Hele dagen alleen op jezelf zijn aangewezen, alle keuzes/beslissingen zelf moeten maken, niet weten waar je zult slapen. Maar deze bijzondere ontmoetingen maken het meer dan waard om zo op weg te durven gaan!! ‘Ik wil voelen dat mijn leven heel bijzonder is’ zong ik op 5 mei, toen ik de zegen mocht ontvangen voor deze pelgrimstocht. Nou dat is het!!

Ik ga met vertrouwen morgen weer verder zuidwaarts, eerst maar richting Florence en San Gimignano. Maar ik LEEF met volle teugen!!

Dag allemaal, tot een volgend bericht maar weer. Alle goeds voor jullie, vanuit tropisch Basel. 

Hartelijke groet, Mary